Bommen op boeken tijdens WO2

Voor mij was wel bekend dat de grootschalige bombardementen door de Britten en Amerikanen tijdens de Tweede Wereldoorlog enorm veel burgerdoden tot gevolg hadden, denk aan de tienduizenden doden in Dresden, de vernietiging van de kunsten is een wat minder bekende uitstap onder de liberale misdaden. Een deel hiervan is de vernietiging van Duitse boekhandels, met als gevolg het verdwijnen van miljoenen boeken. Jan L. Alessandrini verhaalt dit vanuit zijn onderzoek ‘bombs on books’ tijdens een bijeenkomst in Leuven in 2015 over deze verbrande bladzijde van de geschiedenis.

Dat die verliezen enorm zijn vanwege de nietsontziende bombardementen op de Duitse steden mag evident zijn. Alleen in Berlijn al, met bombardementen op o.a. de raadsbibliotheek en de deelstaatsbibliotheek zijn er 3.580.000 boeken verloren gegaan. Het Derde Rijk had een richtlijn om onvervangbare cultuurobjecten ten tijde van oorlog in vuurvrije bunkers op te slaan, maar toen de oorlog voortduurde en het Rijk er steeds hopelozer voor stond, werd dit een steeds onmogelijkere opgave.

Gezien de bewuste keuze van de bombardementen, we weten dat bepaalde fabrieken niet werden meegenomen op de vliegroutes, schetst dit opnieuw een beeld van bewuste keuzes van het Brits-Amerikaanse kamp om ook bibliotheken mee te nemen in het oorlogsgeweld. Voor wie het overzicht ziet van de bibliotheken die het slachtoffer zijn geworden, doorheen het Rijk van Kiel en Bonn tot aan Leipzig, het is wel even schrikken. Zonde van al die boeken.

Achter Merkels ‘vluchtelingencrisis’ schuilde een verhaal

Enkele dagen terug heb ik via Twitter een aantal bevindingen uit een boek van een Franse journalist vertaald en overzichtelijk gemaakt. Onderwerp was de vluchtelingencrisis uit 2015, door mij vaak tussen haakjes opgeschreven, omdat het hier helemaal geen authentieke vluchtelingencrisis betrof. Deze is namelijk gecreëerd en in gang gezet door een aantal krachten van buiten Syrië. Zie hieronder de Twitterdraad.

1/ In 2015 besloot Merkel de EU-verdragen naast zich neer te leggen en een grote groep ‘vluchtelingen’ vanuit Syrië uit te nodigen om vanuit Turkije naar Duitsland toe te komen. Dit standpunt zette ze kracht bij met haar bekende uitspraak ‘Wir schaffen das’, als zou Duitsland al deze mensen met gemak in de samenleving kunnen opvangen. Hierna kwam een enorme golf van migranten onze kant op.

2/ Dit riep toen bij mij een aantal vragen op. Waarom zo’n grote groep, waarom juist nu, kan een land dan zo EU-verdragen naast zich neerleggen? Enkele journalisten van redacties van Nederlandse media waarbij ik navraag deed, lieten weten zich niet met deze vragen bezig te hebben gehouden. De Franse journalist Thierry Meyssan heeft dat wel gedaan, zo blijkt uit zijn boek sous nos yeux uit 2017, de zaken die hij heeft achterhaald zijn zeer interessant.

3/ Meyssan wijst op de bestaande theorieën van ‘migratie als wapen’ bedacht in Amerikaanse instellingen. Turkije heeft van het begin van de oorlog bewust grote groepen Syriërs opgevangen, met als doel het noorden van Syrië leeg te maken, om daar uiteindelijk hun eigen Koerden naar toe te verhuizen.

4 / Een voorman van de Duitse industrie Ulrich Grillo, had in 2013 bij Bilderberg een plan uiteengezet over het naar Duitsland toehalen van 800.000 immigranten voor werken in de fabrieken en om de salarissen in het land te verlagen.  Hij presenteerde zijn plan juist niet als een kans, maar als een vorm van Europees humanisme.

5/ Een eerste akkoord omtrent de ‘vluchtelingcrisis’ is afgesloten tussen de Obama-regering van de VSA, Turkije, Europese industriëlen, Peter Sutherland (Goldman Sachs / VN-vertegenwoordiger migratie) en bestuurders van Bilderberg.

6/ Het startschot hiervoor werd gegeven door de NAVO, die gedurende twee dagen, de voorpagina’s van de mondiale media met foto’s van de dood van Aylan Kurdi op een Turks strand bestookte. Boodschap: Een kind is dood die met zijn familie het Middellandse Zeegebied wilde oversteken, we moeten dus het drama stoppen en Syrische vluchtelingen in Europa opvangen.

7/ Hoge commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigd naties António Guterres bevestigt de ernst van de migratiedruk, maar vergeet te vermelden dat zijn organisatie de humanitaire hulp aan Syriërs die in Turkije leven juist heeft onthouden. En enkel en alleen aan hen, waardoor ze massaal van het land naar Europa migreerden, vergezeld door Irakezen en Afghanen die al klaar stonden. Dit alles werd omkaderd door honderden hulpverleners betaald uit de stichtingen van George Soros.

8/ Dit leverde in verschillende deelstaten van Duitsland grote problemen op, meerdere van de deelstaten schrapten het minimumloon om ‘de integratie van vluchtelingen te faciliteren’; een onacceptabele keuze voor de vakbonden.

9/ De bazen van de Duitse industrie hebben behaald wat ze zochten, meer dan een miljoen immigranten zijn het land binnengekomen. Het vervolg is het aansturen van de gezinshereniging, want twee derde van de vluchtelingen waren jonge mannen.

10/ Voor Syrië is deze migratiegolf een ramp. Autochtone Syriërs voegden zich massaal bij deze uittocht, waardoor het land mensen mist om het vaderland te verdedigen tegen aanvallen.

Het vervaardigen van vijanden in een democratie

Bij de start van het nieuwe jaar kwam Nieuwsuur, een programma op de publieke omroep, met een rapportage waarin men de interne vijand vaststelde voor in het jaar 2021. Moedige journalisten van dit programma, waren met de aller grootse sluwheid geïnfiltreerd in chatgroepen waar extreme taal werd uitgesproken. Dit werd dan maar als bewijs voor een grootschalige samenzweringswering geduid en in combinatie met welgezinde ‘experts’ weet men te melden dat rechtse extremisten op een behoorlijke schaal radicaliseren. Gevaar, gevaar!

De rol van media, denkers en opiniemakers in dit proces om namens (delen van) de macht vijanden te vervaardigen is een oude handigheid die keer op keer weer wordt ingezet. De laatste jaren waren politieke partijen tot aan kleine tijdschriften slachtoffers van deze strategie; alt-right, Russische trollen, anti-vaxxers, complotdenkers, extreemrechts, zijn de veelvoorkomende etiketteringen. Het zijn de vijanden van binnenin, ze zouden de democratie, rechtstaat, mensenrechten of de grondwet bedreigen.

Deze vijand moet van alles aangewreven worden, de ander is het kwaad, tiranniek, bedreigend, onmenselijk, misdadig. De vervaardiging van de vijand kent volgens Pierre Conese, die er een boek over heeft geschreven, drie belangrijke aspecten;

  1. De vervaardiging van de vijand is een sociologisch proces; van afbakening, een ideologie, een bedreiging
  2. De onderverdeling van vijanden (bv.  Ideologische of mondiale)
  3. De vijand ontmantelen; een politieke handeling (de overwinnaar bepaalt, bv. Joegoslavië-tribunaal)

Hoewel uit deze aspecten goed valt op te maken dat het Conese gaat om geopolitieke vijanden van de democratie, valt het volgens mij ook toe te passen op de vervaardiging van interne vijanden binnen het land zelf. Het idee achter het vervaardigen van deze vijanden is om de eigen gebreken te maskeren of om middelen te generen zo de eigen positie te verstevigen. Daarnaast geeft een gemeenschappelijk vijand een zeker identiteit, die het geweten prikkelt en de groep laat inzien dat het hier ernst is deze vijand uit te schakelen voordat hij hen uitschakelt.

Conese wijst erop dat dit alles een sociologisch proces is en een groep in overtuiging samenbrengt en gepaard gaat met zware stigmatisering van een andere groep mensen, het geweten manipuleert om vervolgens geweld te rechtvaardigen. Bij de interne vijand zal het dan vooral gaan om het aanpassen van wetgeving, politiegeweld of andersoortige overschrijdingen van het staatsapparaat. Het is daarna aan iedereen in de groep om zelf grenzen over te gaan, dit wel in het reine met het nieuwe, opgepoetste, eigen geweten.

Met vriendelijke groeten van het partijkartel

Wie de dolle, lasterlijke campagne tegen politicus Thierry Baudet de afgelopen jaren heeft gevolgd, al is het maar zijdelings, zal zich afvragen wat de beste man nu voor een bedreiging is, dat men tracht hem op deze grove manier van zijn plannen af te brengen. Zijn het enkel de zeteltjes in de volksvertegenwoordigende lichamen die mogelijk mis worden gelopen door de figuren van de grote politiek partijen? Of is er meer aan de hand? Volgens mij is de politisering en in het publiek debat brengen van de breed uitgestrekte baantjesmachine van de grote politieke partijen, dus de kartelpartijen, hier voor een groot deel debet aan.

In deze baantjesmachine, de bureaucratische molen van de grote ideologische stromingen, daar zit een zeer interessante dialectiek in met een diabolische uitwerking op de maatschappij. De werking ervan, die niet alleen mensen op mooie banen zet, maar ook in de ruime aura mensen kan aantrekken, binden of afstoten én ook niet toelaten. Baudet met zijn romantisch-meritocratisch denken van de nijverige burger, ziet hierin enkel het probleem dat de samenleving zo verstoken blijft van kundige krachten op bepaalde functies en beseft onvoldoende de keiharde machtspolitieke grip die hier de drijvende kracht achter is. 

Voorbeelden zijn er ten over van de kracht van het partijkartel, denk maar aan Pieter Broertjes,

de hoofdredacteur van landelijke krant de Volkskrant en lid van de PvdA, hij kreeg voor zijn verdiensten de baan als burgemeester van Hilversum in 2011. Het is dus niet enkel dat men op de werkplek zelf de wensen van grote partijen doorvoert, ook buiten de banen kan men veel controleren, want het baantje-met-goed-salaris zelf trekt aan. Hoe uitgestrekt de baantjesdraaimolen is? Nou die gaat verticaal door de samenleving heen, van de Hoge Raad en de ministeries, tot aan kleine stichtingen op gemeentelijke niveau.

Het is een gegeven dat macht, het extra sterk is wanneer onzichtbaar en dan optimaal functioneert. Wanneer iemand daarop een licht schijnt, het publiekelijk maakt, dan gaat een hoop hiervan verloren. Dit soort scherpe analyses van Baudet en daarnaast een zekere intellectuele onafhankelijkheid, maken dat hij niet een gewenst persoon is om in Nederland op een toppositie te raken, of om met zijn beweging veel te groeien. Al is het maar omdat de minister-president in ons land ook maar gewoon een middenkaderfunctie is en vast onderdeel van het partijkartel.

Geen verhaal om over naar huis te schrijven

Soms worden artikels geschreven die zelfs binnen een al miserabele situatie in ellendigheid opvallen. Zo zijn er al enige verschenen in dossier over het neerhalen van de lijndienst MH17 op 17 juli 2014, maar toch wist de Groene Amsterdammer te verbazen met wel opzichtige aanvallen op de enige, onafhankelijke Nederlandstalige onderzoeker in deze kwestie. Hij zou worden aangestuurd door de Russische geheime dienst en desinformatie verspreiden. Feiten om deze loodzware bewering te onderbouwen? Geen. Desalniettemin werden de beschuldigingen door de hele Nederlandse pers overgenomen.

Hoe zwaarder de bewering, des te beter dient dit te worden onderbouwd met feiten. Bronnen die dit met informatie staven, liefst voor het grote publiek benaderbaar, zodat men dit zelf kan lezen en verifiëren. Maar ook de bronnen dienen te worden gewogen, want er zijn evident spelers die er baat bij hebben om het verhaal een bepaalde kant op te sturen. Dit alles kun je natuurlijk ontlopen door zelf onderzoek te doen en als onafhankelijke partij deel te worden van het verhaal. Vermoedelijk is dat de reden, alsmede dat deze onafhankelijke stem in het MH17-verhaal  feiten naar voren brengt die het scenario van de overheid tegenspreekt.

Zo leert het grote publiek dat dit geen Amerikaanse, voel-je-goed-film is, waarbij de moedige verslaggevers de slechteriken ontmaskeren, die vervolgens in de bak belanden en zij en de kijkers een lang en voorspoedig leven leiden. Dit is duidelijk een Nederlands verhaal, waarbij gekochte journalisten een eenvoudige onderzoeker het leven zuur te maken, zodat de lokale bureaucraten rustig kunnen slapen en de bevolking middels dagdagelijkse propaganda op het rechte pad wordt gehouden. Geef filmverhaal dus, maar een eigentijdse, Nederlandse nachtmerrie.

Alfred Vierling: “Want men doet niet alleen maar de gebedsoproep, men haalt ook de koranteksten aan…”

Vraaggesprek met Alfred Vierling over de islamitische gebedsoproepen in Nederland.

HIER te lezen.

Documentaire: Allen tegen allen

Er is in de vorm van een documentaire, een op de feiten gebaseerde film, middels beelden, geluidsfragmenten en foto’s, getracht een inzicht te geven in het fascisme in het Nederland ten tijde van het interbellum. Deze politieke stroming was in heel Europa in grote opgang in de periode tussen de twee grote Europese oorlogen van de 20st eeuw en greep in meerdere landen de macht. In de film doorloopt men fascistische partijen en organisaties die in Nederland toentertijd actief waren. Met veel aandacht voor speldjes, vlaggen, liederen e.d., maar ook zelden vertoonde vraaggesprekken met oud-Zwart Front mensen. (Een van de grootste fascistische partijen uit die periode.) Het bestaat daarnaast uit mooie beelden van Nederland en archiefbeelden van voormannen en hun partijen, met daarnaast dreigende trommelmuziek, zo het publiek in de authentieke sferen te brengen.

Meerdere verzamelaars, historici, schrijvers en filosofen worden aan het woord gelaten om materiaal te presenteren of fascisme te duiden. Zo neemt Wim Zaal, een schrijver en iemand die nog echte fascisten heeft gekend, de kijkers mee naar het woonhuis van de fascistische priester Wouter Lutkie ergens in de bossen van Nuland, dat nu helemaal is afgebroken. Ook krijgen we de ‘muur van Mussert’ in Lunteren te zien, opgetrokken om de NSB te ondersteunen bij massabijeenkomsten, nagekeken van de Duitse buren die meerdere van zulke locaties bezaten.

Met het aanvoeren van een aantal filosofen die het fascisme typeren als virus ‘wat in je zit en moeilijke van los te komen valt’ of als een stel rancuneuze lieden die erop uit zijn om met geweld hun gram te halen vanwege hun miserabel leven, daar gaat men toch wel wat scheef. Geldt dit dan niet voor alle opposanten die een vijandig politiek systeem bestrijden? Ook wordt van de opgevoerde psychologen van de koude grond hun liberale achtergrond niet genoemd. Theodor Adorno, Klaus Theweleit, Sybe Schaap zijn of waren allemaal verbonden aan de liberale internationale, zo zat bijvoorbeeld Schaap voor de partij van het grootbedrijf (VVD) in de Eerste Kamer.

Wat ook betwistbaar is, is dat het fascisme en het nationaalsocialisme als losstaande bewegingen worden gezien en hun kritiek op het (liberaal) democratische systeem niet als wijdverbreid fenomeen. Dat was het wel, ook bij andere stromingen, zoals de vele linkse antwoorden hierop én bij partijen met veel meer macht en invloed. Er zou daarnaast nauwelijks intellectuele onderbouwing van het fascisme zijn en zeker door hun woordvoerders niet gekend zijn en deze worden neergezet als dommige mannen. Dat verklaart dan niet de enorme aantrekkingskracht die deze ideologie heeft gehad op allerlei schrijvers, denkers en kunstenaars in het interbellum én bovenal de oorzaak van de haar opkomst. Dat was namelijk – en is het nu ook nog – een falende democratie die grote delen van haar eigen burgers in de kou laat staan.


Documentaire: Allen tegen allen
Regisseur: Luuk Bouwman
Duur: 1u43
Nu in het filmhuis of het internet

#Tegenwind

Er is enorme behoefte aan verzet tegen de negatieve ontwikkelingen, zo doen media de lieve kijkbuiskinderen in het noorden van Duitsland geloven. Een lokale radiozender heeft er een heus sleutelwoord voor uit de kast gehaald, namelijk #tegenwind (spreek uit als hasjtak gegenwind) om de blijkbaar enorme, negatieve stroom aan informatie tegen te gaan die het internet overspoeld. Komt deze onwenselijke woordenstroom van de overheid, de kerk, het grootkapitaal of de staat-in-de-staat? Nee, het is afkomstig van gewone mensen, inwoners van het land, die zich ongewoon en onplezierig uiten.

Wat zeggen deze gewone mensen dan zoal? Houdt u hart goed en stevig vast, het gaat volgens de radiozender om ‘pesten, rechtse verhalen, samenzweringstheorieën en nepnieuws’. Dat lijkt op het eerste gezicht nou niet echt een taak voor journalisten om zich druk om te maken, al is het maar omdat gewone mensen inderdaad niet altijd even goed geinformeerd zijn en er te pas en te onpas dingen uitflappen. (vroeger in de kroeg, nu op hun facebook-plek.) Maar journalisten hebben ook in de liberale BRD een primaire taak, een eerste houding, een dam moeten opwerpen tegen het kwaad, voordat ze aan hun inhoudelijke werk mogen beginnen. Dat is zo de verklaring voor dergelijke projecten en bijhorend geluid.

Het noorden van Duitsland is nog altijd diep doordrongen van het puritieinse denken, vroeger verspreidt via de mores door de evangelische kerk en nu handig overgenomen door het liberalisme met haar eigen en eigentijdse geboden. Herkenbaar wellicht voor wie in Nederland die ingevallen, calvinistenkoppen voorbij ziet komen op de praatprogramma’s, de kwebbelend en kwijlend allerlei dogma’s opsommen, die nooit iets meer betekenen dan het meedoen met het laatste modeverschijnsel. Die nooit getuigen voor enige origineel inzicht, maar enkel het aflopen van de punten op het partijprogram van goed en deugdzaamheid.

In zo’n ons-kent-ons joernalistieke omgeving, gebied men te leven tussen de rammelende geldbuidels van de gegoede, hogere burgerij, daar komt dagelijks de prikkel naar je toe of je wel of niet genoeg doet. (god verhoede het laatste!) Dat klinkt op die radiozender dan zo; “Heb jij je innerlijke nazi al gevonden en zo ja, wat doe je ertegen?” Wie even ademhaalt kan de roep tot het zuiveren van maatschappijcritici horen, tussen de lijnen van de lege zinnen van deze extremistische kwebbelaars. Ze zitten helaas overal, zo in dit laat-kapitalistisch eindstadium, gewoon tijdloos te deugen en slijpen de messen voor dat het signaal komt dat er ietsje meer dan tegenwind nodig is.

Platteland Noord-Duitsland

Ergens op het platteland, te midden van bomen en lang uitgestrekte velden, in het Noorden van Duitsland. #waldgänger

Hanzestad Hamburg

Gelegen in het noorden van Duitsland, de Hanzestad Hamburg.