‘Killing Hope’ over de couppoging in Suriname

Via de sociale media werd ik geattendeerd op het boek ‘Killing Hope’ dat in 1986 uit is gekomen met extra aanvullingen in 2003. Het gaat over de rol van de Verenigde Staten van Amerika en haar inlichtingendienst CIA in de wereld. De Amerikaanse journalist William Blum, die eind 2018 overleed, heeft het boek geschreven en er zitten een aantal extra opvallende hoofdstukken in die extra interessant zijn voor Nederlanders.

Zo geeft Blum goed inzicht in de botsing tussen de CIA en de Franse president Charles de Gaulle, wanneer de laatste erover kiest om Algerije onafhankelijk te verklaren en zijn keuze om het Franse leger niet onder het commando van de NAVO te plaatsen. In Duitsland in de jaren vijftig en zestig lijkt de CIA zich hier en daar te verbinden met allerlei extremistische groeperingen in het land en zo te proberen het communisme in het oosten van het land te beschadigen.

Als het over Suriname gaat wordt het nog wat interessanter. Enkele jaren na de onafhankelijkheid van het land wordt er vanuit de VSA een heuse coup voorbereid. Dit nadat president Bouterse volgens de CIA te veel ruimte laat aan communistisch Cubaanse invloeden. Een gewapende coup wordt verhinderd en dat deels door een tip vanuit de Nederlandse BVD, door infiltratie van deelnemers die vanuit Nederland wilden meedoen. Dit deel van een groter verhaal geeft extra context bij verhalen over de ‘decembermoorden’ die we af en toe nog in de Nederlandse media voorbij zien komen.

Het boek leunt vooral op eerder verschenen artikels in Amerikaanse kranten en tijdschriften en doorloopt per land en specifieke periode de gebeurtenissen. Al met al geeft Blum een behoorlijk scherp beeld van de bemoeienissen van de Amerikanen overal in de wereld.

Advertenties

Mjolnir Issue III : personae

Als door een gelukje kocht ik enkele weken terug een exemplaar van het blad Mjonir. Een Engelstalig kunsttijdschrift met op de kop een aantrekkelijke beeltenis van de Amerikaanse dichter Ezra Pound. De inhoud blinkt uit in originaliteit, want er zijn vele foto’s en tekeningen in te vinden die men elders niet zal zien. Europese architectuur, vrouwen in natuurlijke vormen en strijdbare mannen. De uitgeschreven toneelteksten zijn vermakelijk en de poezië klinkend en dicht bij de realiteit. Zelfs voor iemand die zich niet al te aangetrokken voelt door sommige Anglo inzichten, is het schrijfsel prettig leesbaar.

Gezien bij Leonardo da Vinci-tentoonstelling

Het Laatste Avondmaal

Toestel voor het graven van kanalen

Leonardo’s tijd