JAARLIJKS CONGRES GIVN OVER POLITIEK-ECONOMISCHE SITUATIE IN HONGARIJE EN ITALIË

Het jaarlijkse congres van het Geopolitiek instituut Vlaanderen – Nederland ging afgelopen zondag in het Begijnhof van Diest over de situatie van twee landen van de Europese Unie. Beiden waren de afgelopen jaren veelvuldig in het nieuws vanwege de twee regeringen en hoe men omging met allerlei essentiële vraagstukken. Het GIVN houdt een jaarlijks congres, organiseerde voor haar leden reizen naar het buitenland om persoonlijk inzicht te krijgen in de situatie aldaar, zoals in het voorjaar van 2019 naar Syrië en Libanon. Er waren bij deze lezing en brunch zo’n 20 mensen aanwezig, uitgever John Morgan sprak over de situatie in Hongarije en de Italiaanse econoom Davide Quadri over Italië.

Lees HIER verder.

Film: Silence

Een Amerikaanse film van de bekende filmregisseur Martin Scorsese en met topacteurs als Andrew Garfield, Adam Driver en Liam Neeson in de belangrijke rollen. Het is een productie uit 2016 en gaat over de missiewerking vanuit de katholieke kerk in Japan ergens in de 17e eeuw. Het brengen van het christelijke geloof naar een land dat bijna volledig boeddhistisch is en waarbij de lokale krijgsheren andere geloofsuitingen met harde hand uitbannen. Het verhaal neemt als perspectief de missie van twee jezuïtische paters die in Japan het geloof willen brengen en op zoek gaan naar hun mentor die het katholicisme verlaten zou hebben.

Duidelijk naar voren komen sympathie en bewondering van de regisseur voor het katholieke geloof en de missionarissen die dit met alle risico’s van dien verspreiden. Het wordt moeiteloos ingeweven in de Amerikaanse zendingsdrang als brengers van vrijheid en democratie en de ‘alles kan’ mentaliteit, tegenover de Japanse ordelijke, hiërarchische en homogene samenleving. De laatste zien dit als ontwrichtend en treden tegenover de verspreiders van het christelijk geloof dan ook keihard op.

In het verhaal wordt maar minimaal ingegaan op de motiveringen van de twee hoofdpersonages die het evangelie verspreiden en mist de diepgang over de werkelijke keuzes van een missionaris, dat verder gaat dat oppervlakkigheden. De relatie met god en enkel met god, de keuze om hem voor het leven te dienen en de wens om te evangeliseren, dat wil zeggen enkel het woord en verhalen te verspreiden.

De hele film duurt 2 uur en veertig minuten, dat is wel wat lang, hoewel deze door de goede verhaallijn en mooie beelden toch niet gaat vervelen. Het is duidelijk dat Scorsese de moeilijkheden van missionarissen wil belichten in hun wens de wereld te evangeliseren en dat dit met grote offers gepaard gaat. Het zal in het licht van het opzichtig Amerikaans imperialisme van deze dagen, ook veel mensen, waaronder ik, sympathie doen verwekken voor de andere kant van het verhaal. Van beschavingen die niet zo zitten te wachten op een verhaal van buitenaf.

MH17 – Een roep voor rechtvaardigheid

Op de woensdag was er in Nieuwspoort, Lange Poten naast de Tweede Kamer, een persconferentie met daarin de presentatie van een documentaire over de MH17. Tevens werd er geopolitieke context gegeven door oud-hoogleraar Kees van der Pijl, sprak een van de documentairemakers en konden aan beide vragen worden gesteld. Het toestel is nu ruim 5 jaar geleden verongelukt en de Nederlandse regering heeft middels onderzoeksteam JIT bewijsstukken verzameld en zelfs al schuldigen aangewezen. Er zit in de documentaire “MH17 – Call for Justice” stevige kritiek op de werking en de onderzoeksresultaten van het JIT en het moet gezegd; die kritiek snijdt hout.

De rol van Oekraïne in de tragedie is zonder meer opvallend. De audiobestanden van haar veiligheidsdienst SBU, die direct na de ramp op het internet verschenen, zijn door experts nagekeken en blijken te zijn bewerkt. Tijdens de ramp waren constante oorlogshandelingen in het gebied bezig en Oekraïne heeft het luchtruim niet gesloten, hoewel men op de hoogte was van de gevaren die dit behelsde. Talloze wrakstukken die nog altijd op de plek van de ramp liggen en anderen die wel zijn opgehaald maar niet met het onderzoek zijn meegenomen. De conclusie van hoe deze ramp zich heeft voltrokken was al enkele uren na het neerstorten bekend en dit is nimmer meer veranderd. Hoe de Verenigde Staten van Amerika de staatsgreep in Oekraïne hebben georkestreerd, die later het land in chaos en verdeeldheid zou stortten, waaruit een oorlog is voortgekomen.

Wilders-proces: Nederland is een bananenrepubliek

Het hoger beroep tegen PVV-politicus Geert Wilders doet in Nederland de nodige stof opwaaien, mede vanwege de onthulling dat door topambtenaren van ministeries met het Openbaar Ministerie is gesproken over de strafrechtelijke vervolging. De Nederlandse politicoloog Alfred Vierling heeft rechten gestudeerd en was werkzaam als medewerker van de Centrumpartij in de Tweede Kamer en op het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en heeft daar het gekonkel van de partijpolitiek en ambtenarij van dichtbij gezien. Reactnieuws heeft hem vanwege het Wilders-proces over de stand van de Nederlandse rechtstaat enkele vragen voorgelegd.

Vraaggesprek HIER te lezen.

Hendriks en Lukkassen in gesprek over China, politiek en media

Bij het Conservatief Café in Gouda spraken op de dinsdagavond twee academici over de rol van China in de wereld. Een interessante dialoog tussen twee denkers die beide aandacht verdienen. Socioloog dr. Eric C Hendriks sprak over de twee vanuit de VSA afkomstige havik perspectieven, wat hij noemde het bannonistisch-chauvinistisch perspectief, agressieve economische en militaire acties om concurrent China omlaag te duwen en het globalistisch-jakobijns perspectief dat via de mensenrechten en economisch sancties niet-liberale staten wil bestrijden waaronder China.

Hendriks merkte op dat Nederland meer anti-China aan te worden is en China zou autoritairder zijn dan jaren terug. Interessant waren zijn inzichten over de Chinese cultuur en politiek, dat de communistische partij geworteld in de samenleving is en partij-ingangen van groot belang zijn, werknemers en bedrijven veel van elkaar overnemen, Chinezen harde werkers zijn en dat het een gesloten cultuur is. Het laatste maakt het voor hen lastig met andere culturen om te gaan.

Filosoof dr. Sid Lukkassen ziet een belangrijk verschil tussen het Westen dat zich politiek van oudsher van onderop via steden en regio’s organiseert en China juist centralistisch van bovenop. Volgens hem wil China via geopolitieke softpower haar wil opleggen aan de wereld. Het Westen moet China overklassen door weer hoogtechnologisch bedrijven naar Europa te halen. China is volgens Lukkassen een bedreigende macht waar we hard tegenin moeten gaan.

Film: Nous finirons ensemble

Wij zullen samen eindigen, is een niet onvermakelijke film van een groep vrienden die elkaar terug ontmoeten in het huis van de oudste vriend voor het vieren van zijn verjaring. Met goed ingevulde personages en allerlei gedragstrekken die voor veel kijkers wel bekend zijn. Het decor is de Franse kust en bovenal een woonvertrek dat veel sentimentele waarde heeft voor deze vriendengroep. Duur van de film is iets langer dan twee uur en de schepper is Guillaume Canet.

Het verhaal draait rondom de vriendengroep die de verjaring van de oudste onder hen wil vieren, maar er blijkt een hoop onderling leed en conflict te zijn, dat doorheen de jaren nooit is uitgesproken. Als ze hem verassen voor een feestje is hij de woning juist klaar aan te maken voor de verkoop. Hij zit in de put vanwege een rampzalig verlopen zakentransactie en kan de onvoorspelbaarheid van mensen er nu niet bij hebben.

De personages zijn leuk, maar wellicht wat voor de hand liggend en direct in lijn met de moderne standaarden. Om er zo enkele te noemen; een losbandige, alleenstaande moeder die een dwarrelend bestaan leidt, de gevoelige man die eens getrouwd was met een vrouw en nu homofiel is en de oudere baas met controlegewoontes en opgespelde trots. Het huis en de omgeving zijn in dit verhaal het decor waarop de menselijke interacties zich afspelen.

Het vriendenverhaal bestaat uit begrijpelijke botsingen. De karaktertrekken en menselijk emoties liggen vaak voor de hand en veel psychologische diepgang is er in het verhaal niet te vinden, al is er enige ontwikkeling waar te nemen doorheen het verhaal. Voor de goedwillende verstaander. De film is wat men noemt een ‘goed voel’ film, vanwege het vertederende verhaal en prettige beelden.

Geduw en getrek van liberale extremisten

Voor wie dit aan zijn aandacht was ontglipt, het is deze maand ‘pride maand’ een periode waarin propaganda wordt gemaakt voor allerhande seksuele en persoonlijke oriëntaties die afwijken van wat voor het grootste deel van de mensen norm is. Niet de heteroman of -vrouw aldus, maar allerlei andere aangeboren zaken en keuzes die hieruit volgen, hoe redelijk of krankzinnig deze dan ook mogen zijn. Volgens een medewerker van het staatskanaal NOS is dit ‘De maand waarin gestreden wordt dat iedereen zichzelf kan zijn.’

Het is vanuit liberale denkbeelden een goed te verklaren, consequente keuze voor de obsessie met jezelf, het lostrekken uit alle natuurlijk en historische verbanden en het verheerlijken van eigen persoon en daarmee met gemak en zonder scrupules de grootste afstand nemen van wat normale mensen als gewoon ervaren. Ik weet het aldus beter en zo doe ik alles voor mijzelf en met mijn eigen ik. Ik ben wat ik nu voel en voel me zo en gedraag me ernaar.

Nu kom ik tot het schrijven van deze korte reflectie, vanwege een reactie op Facebook. Ik reageerde via dit het sociale medium op een nieuwsvideo van Omroep West, waarbij men als onderdeel van eerder aangehaalde feestmaand dragqueen Kristel aan het woord laat. Hij zit regelmatig vier uur voor de spiegel om zich van man om te toveren tot wat men noemt een dragqueen, ofwel een opzichtige vrouw. Ik reageerde via Facebook;

Het is wat cru opgeschreven, moet gezegd, maar niet iets om van terug te krabbelen nu het deels een provocatie was en anderzijds een welgemeende opmerking om de uren van schmink smeren te kunnen onderdrukken met een pilletje. De reacties en beoordelingen van de facebookers waren toch wel opvallend en van dergelijke zwaarte dat het enige aandacht verdient.

Wat volgde aan reacties – op mijn reactie op de video – die wel tot drie categorieën te onderscheiden zijn en allen negatief waren; neerbuigend, bevestigend en bedreigend. Allemaal als afwijzende reactie op mijn eerdere schrijven en de eerste twee liggen voor de hand. Het neerbuigende reageren heeft de bedoeling mij uit evenwicht te brengen en is een meer listige manier van beledigen, de bevestiging heeft als doel voorbij elke andere opvatting te stappen en simpel het officiële verhaal te valideren.

Minder goed te doorgronden, omdat het voorbij een redelijke keuze gaat, zijn de personen die dreigen, schelden en ook het overgaan tot het aangeven van mijn Facebook-reactie als ‘niet gepast’ en dat deze verwijderd zou moeten worden. (Wat ook is gebeurd) Wat maakt het dat mensen buiten de redelijkheid treden en heel openlijk voor geweld en censuur kiezen? Waarom is het wel gepast om ‘te zijn wie je bent’, maar niet om ‘de opvatting te uiten die je wilt’? Horen niet-liberale denkbeelden niet in het publieke discours thuis?

Het werkt zo omdat we leven onder een liberale democratie die rap aan het evolueren is in de richting van een autoritair-liberale politieke ordening en er steeds meer druk komt op mensen die de ideologie volgen en profiteren van de vruchten om agressiever naar dissidenten en hun opvattingen te worden. Al is het natuurlijk wel zo dat ook onder de meer tolerante liberaal-democratische maskerade op specifieke onderwerpen het moeizaam was om ander opvattingen te debiteren, nu wordt middels een verdere vernauwing van de speelruimte en de roep tot meer compassie met de liberale doctrines stelselmatig aangezet tot geduw en getrek.

Is het een logische gevolgtrekking van een mondiale liberale ordening die in grote moeilijkheden verkeert of slechts een Nederlandse en meer autoritaire vorm van het liberalisme? Wellicht wel beide, het heeft als gevolg dat bepaalde groepen ook in de toekomst zeer actief zullen bedreigen en censureren waar ze dat wenselijk achten.

‘Killing Hope’ over de couppoging in Suriname

Via de sociale media werd ik geattendeerd op het boek ‘Killing Hope’ dat in 1986 uit is gekomen met extra aanvullingen in 2003. Het gaat over de rol van de Verenigde Staten van Amerika en haar inlichtingendienst CIA in de wereld. De Amerikaanse journalist William Blum, die eind 2018 overleed, heeft het boek geschreven en er zitten een aantal extra opvallende hoofdstukken in die extra interessant zijn voor Nederlanders.

Zo geeft Blum goed inzicht in de botsing tussen de CIA en de Franse president Charles de Gaulle, wanneer de laatste erover kiest om Algerije onafhankelijk te verklaren en zijn keuze om het Franse leger niet onder het commando van de NAVO te plaatsen. In Duitsland in de jaren vijftig en zestig lijkt de CIA zich hier en daar te verbinden met allerlei extremistische groeperingen in het land en zo te proberen het communisme in het oosten van het land te beschadigen.

Als het over Suriname gaat wordt het nog wat interessanter. Enkele jaren na de onafhankelijkheid van het land wordt er vanuit de VSA een heuse coup voorbereid. Dit nadat president Bouterse volgens de CIA te veel ruimte laat aan communistisch Cubaanse invloeden. Een gewapende coup wordt verhinderd en dat deels door een tip vanuit de Nederlandse BVD, door infiltratie van deelnemers die vanuit Nederland wilden meedoen. Dit deel van een groter verhaal geeft extra context bij verhalen over de ‘decembermoorden’ die we af en toe nog in de Nederlandse media voorbij zien komen.

Het boek leunt vooral op eerder verschenen artikels in Amerikaanse kranten en tijdschriften en doorloopt per land en specifieke periode de gebeurtenissen. Al met al geeft Blum een behoorlijk scherp beeld van de bemoeienissen van de Amerikanen overal in de wereld.