Caravaggio-Bernini in het Rijksmuseum

Het ontstaan van Barok in Rome‎.

Twee mannen in een ambassade

Vandaag verscheen in de Duitse pers een oproep van een onderzoeksjournalist om meer aandacht te vragen voor het lot van de Australische journalist Julian Assange. Die zit inmiddels al weer ruim een jaar in een Britse gevangenis vast, hij werd in april van 2019 uit de ambassade van Ecuador gehaald – waar hij zeven jaar zat – door de politie van het Verenigd Koninkrijk en wacht hem mogelijk uitlevering naar de Verengde Staten van Amerika. Het behoeft weinig uitleg dat de arrestatie het gevolg is van het journalistieke arbeid van de man, drijvende kracht achter Wikileaks, waarbij achter aanklachten in diverse landen, het VK en Zweden, de machtige oorlogsmachine van de V.S.A schuilgaat.

Zijn nogal stevige arrestatie vanuit de Ambassade van Ecuador, deed mij denken aan een ander geval, dat ruim zestig jaar terug al weer plaatsvond. Namelijk van een andere dissident die in een Ambassade belandde, namelijk de roomskatholieke kardinaal József Mindszenty. (mijn leven 1974) Hij steunde het Hongaarse verzet van 1956 tegen de overheersing van de Sovjet-Unie en moest bij de inval in dat jaar halsoverkop vluchten en kwam in de Amerikaanse ambassade aan het Szabadságplein terecht. Daar zou hij maar liefst 15 jaar vastzitten, alvorens in 1971 – onder druk van het Vaticaan – hij uit het land kon emigreren.

Hoewel beide verschillende maatschappelijke rollen hadden, journalist en kardinaal, valt bij het verhaal van Assange de zichtbare contradictie op, een politiek systeem dat pretendeert alle ruimte te laten aan critici, maar in de praktijk, indien het nodig is, net zo makkelijk tot vervolging overgaat als de meer opzichtig autoritaire regimes. De Sovjet-Unie liet nooit enige twijfel bestaan aan haar afkeer van alle vormen van religie en probeerde actief de invloed die de kerk in de maatschappij had te bestrijden.

Net over de grens; Kleef

Net over de grens, ietwat voorbij Nijmegen, ligt Kleef.

ALEXANDER WOLFHEZE: “IRAN IS DUIDELIJK DEEL VAN DE INDO-EUROPESE CULTUURCIRKEL”

Vraaggesprek met dr. Alexander Wolfheze over Iran en haar cultuurgeschiedenis;

Hier te lezen

ZWARTE GEZICHTEN TIJDENS ’STRAW BEAR FESTIVAL’ IN OOST-ENGELAND

Nieuwsbericht over Whittlesey, in het oosten van Engeland, waar ieder jaar het Straw Bear Festival georganiseerd.

Hier te lezen

Waar is de predikant gebleven?

Ene Laura H verscheen met kerst op de televisie bij de Publieke Omroep, een mokagekleurde ex-jihadiste die voor de Islamitische Staat is gaan vechten. Het roept nogal emotie op, zo’n oorlogsmisdadiger op de televisie, tenminste dan bij een groep mensen die deze onvrede via de sociale media uit en begiftig is met wat men noemt gezond verstand. Er zijn ook mensen ingenomen met dergelijke vertoon van zonde en vergiffenis en het argument ter verdediging van deze programmeringskeuze is een mengeling van moralisme en … nou ja vooral moralisme. Deze moraal en de mensen die dit meedragen komt steeds vaker en ongepaster de publieke ruimte binnengekropen.

Ik ken zowel uit de persoonlijk levenskring en uit andere kringen wel dit soort mensen die deze keuzes verdedigen. Vaak afkomstig uit de provincie of uit dorpen rondom de grootsteden, waar men vroeger hyperreligieus was en die moraal vaart er nog altijd rond, wel bijgewerkt met de modes van vandaag de dag. Deze moraal is ook nu nog vooral een samenraapsel van de lagere instincten van de mens; egoïsme, kruiperigheid en zwakheid, met daarbij de behoefte dit te evangeliseren en iedereen die dit afwijst en ‘met de kop boven het maaiveld uitsteekt’ neer te willen maaien.

Wij zouden iemand in het bezit van een dergelijke ‘deugden’ nu een deugmens noemen, maar een dergelijke figuur en de achtergronden hiervan zijn al jaren terug uitvoerig beschreven door Nietzsche. (1) Die reeds doorzag wat de achtergrond en de gevolgen zijn van het kruip- en verzoekgedrag voor de schepping van de zwakke mens, uit zwakte voortgekomen en gekneed tot kuddedier.

Deze moraal verklaart wel waarom men niet lovenswaardig is naar de mens die harde arbeid verricht, goed is voor zijn naasten, een gezin opvoedt en recht opstaand het harde leven tegemoet gaat. Juist mensen waarvan men weet dat die leed toebrengen anderen, die moeten in de collectieve zondeval bekeert en bejubeld worden, zeker toch de zielige bruinmens die eigenlijk van ver weg wel wat lijkt op die semitische timmerman.

Een verzoek blijft ronddolen als je dergelijke verhalen weer eens voorbij hoort komen. Waar is de predikant gebleven als je hem nodig hebt, nu zijn kudde loopt te leuren en zeuren buiten de kerk? Beter het publieke debat vrijlaten voor mensen zonder deze slavenmoraal.

(1) Der Antichrist – Friedrich Nietzsche

If the Russians love their children too

Wat een van de knapste resultaten is van de liberale orde waaronder we moeten leven, is de manier waarop ze het denken van mensen weet te beïnvloeden en sturen. Via de films, advertenties, muziek, het nieuws op televisie en kranten. Veel van de inzichten van de werkelijke bestuurders van de tent, de lokale oligarchie, komen niet aan als harde informatie richting de bevolking, niet als opdrachten of suggesties van bovenaf. De informatiestukjes dwarrelen zijdelings voorbij en delen hier en daar wat informatie. Van goede propaganda is dan ook bekend dat het juist niet wordt aangekondigd als een boodschap van de machthebbers. Het bekendste voorbeeld hiervan zijn de nieuwsberichten in de Nederlandse kranten, waarbij de propaganda verpakt is. Het deelt op belangrijke vraagstukken aan de lezers mee iets te vertellen over wat er speelt, een nieuwtje dus, maar is in werkelijkheid vaak een halve of hele onwaarheid, ingepakt en voorzien van het journalistieke etiket. Het is dus propaganda dat zich aankondigt aan de lezers als nieuws.

Probleem is wel dat hele onwaarheden vaak gemakkelijker worden ontdekt voor wat ze zijn en dat kan als probleem geven dat mensen het nieuws en zij die het aanreiken niet langer vertrouwen. Zo zijn de groepen die door de media jongeren of probleemjongeren worden genoemd en overvloedig aanwezig in de criminaliteitsstatistieken, een goed voorbeeld van een hele onwaarheid. Een substantieel deel van bevolking weet wel, vooral uit de eigen ervaring, dat het hier gaan om jeugd van niet-Europese afkomst, zoals Marokkanen en negers. Maar wat nu als het gaat over een hele andere kwestie, namelijk Rusland, de president van het land Vladimir Poetin en de Russen zelf? De kranten staan letterlijk vol met onwaarheden over de situatie in het land en vooral over het buitenlandbeleid van de Russische regering. Dit propagandaverhaal wordt wel breed opgepikt doorheen alle lagen van de bevolking en de argumenten vinden weerklank en worden herhaald.

Nu is het zo dat het land ver weg is en dus buiten het zicht, het over moeilijke en onbekende onderwerpen gaat en mensen inhoudelijk weinig over Rusland weten. Daarbij kan men intappen op al bestaande paden uit de Koude oorlog, denk maar aan al de populaire films waarin de Russen de slechteriken spelen (James Bond o.a.) en de toen bestaande angsten over mogelijk nucleair geweld. Propaganda werkt nog beter als mensen beschikken over een bestaand laagje van vooroordelen. Daarom denkt onze bourgeoisie over de probleemjongeren niet geheel ongunstig, omdat ze over de kennis beschikken dat de gehele multiculturele constructie iets positief is en migranten en hun nazaten zielig zijn. Het is echter ook de reden dat een heel land volop negatief is over Rusland en haar bestuurders en ook hele opzichtige onwaarheden zonder mitsen en maren overneemt.

Waarin de probleemjongeren nog in verschillen met de kwestie Rusland is dat de eerste tastbaar en zichtbaar zijn voor veel mensen. Rusland is ver weg. En anders dan in de koude oorlog is de grip in ons deel van de wereld op de kunstenaars, maar ook academici en journalisten, vandaag de dag veel groter. Er is minder objectieve informatie uit andere hoeken te verwachten, zoals Sting dat ooit bezong (1), met daarin de oproep om over de ideologische schutting heen te kijken en goed na te denken voordat we elkaar kapotschieten. Deze orde, met haar nietsontziend liberalisme, acht zichzelf echter superieur, het eindpunt van de geschiedenis én denkt te weten dat alle andere ideologieën achterlijk zijn. De liberale democratie zou het beste model zijn om de samenleving te organiseren en dat is uiteraard, ook maar gewoon één van de verhalen uit haar uitgebreide propagandaarsenaal.

(1) https://www.songteksten.nl/songteksten/29314/sting/russians.htm

ALFRED VIERLING: “DE NAVO WEIGERT TE DOEN, WAT DE EERSTE TAAK VAN EEN OVERHEID EN EEN LEGER IS!”

Vraaggesprek met drs. Alfred Vierling over de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) voor de webstek ReactNieuws;

Hier te lezen

JAARLIJKS CONGRES GIVN OVER POLITIEK-ECONOMISCHE SITUATIE IN HONGARIJE EN ITALIË

Het jaarlijkse congres van het Geopolitiek instituut Vlaanderen – Nederland ging afgelopen zondag in het Begijnhof van Diest over de situatie van twee landen van de Europese Unie. Beiden waren de afgelopen jaren veelvuldig in het nieuws vanwege de twee regeringen en hoe men omging met allerlei essentiële vraagstukken. Het GIVN houdt een jaarlijks congres, organiseerde voor haar leden reizen naar het buitenland om persoonlijk inzicht te krijgen in de situatie aldaar, zoals in het voorjaar van 2019 naar Syrië en Libanon. Er waren bij deze lezing en brunch zo’n 20 mensen aanwezig, uitgever John Morgan sprak over de situatie in Hongarije en de Italiaanse econoom Davide Quadri over Italië.

Lees HIER verder.

Film: Silence

Een Amerikaanse film van de bekende filmregisseur Martin Scorsese en met topacteurs als Andrew Garfield, Adam Driver en Liam Neeson in de belangrijke rollen. Het is een productie uit 2016 en gaat over de missiewerking vanuit de katholieke kerk in Japan ergens in de 17e eeuw. Het brengen van het christelijke geloof naar een land dat bijna volledig boeddhistisch is en waarbij de lokale krijgsheren andere geloofsuitingen met harde hand uitbannen. Het verhaal neemt als perspectief de missie van twee jezuïtische paters die in Japan het geloof willen brengen en op zoek gaan naar hun mentor die het katholicisme verlaten zou hebben.

Duidelijk naar voren komen sympathie en bewondering van de regisseur voor het katholieke geloof en de missionarissen die dit met alle risico’s van dien verspreiden. Het wordt moeiteloos ingeweven in de Amerikaanse zendingsdrang als brengers van vrijheid en democratie en de ‘alles kan’ mentaliteit, tegenover de Japanse ordelijke, hiërarchische en homogene samenleving. De laatste zien dit als ontwrichtend en treden tegenover de verspreiders van het christelijk geloof dan ook keihard op.

In het verhaal wordt maar minimaal ingegaan op de motiveringen van de twee hoofdpersonages die het evangelie verspreiden en mist de diepgang over de werkelijke keuzes van een missionaris, dat verder gaat dat oppervlakkigheden. De relatie met god en enkel met god, de keuze om hem voor het leven te dienen en de wens om te evangeliseren, dat wil zeggen enkel het woord en verhalen te verspreiden.

De hele film duurt 2 uur en veertig minuten, dat is wel wat lang, hoewel deze door de goede verhaallijn en mooie beelden toch niet gaat vervelen. Het is duidelijk dat Scorsese de moeilijkheden van missionarissen wil belichten in hun wens de wereld te evangeliseren en dat dit met grote offers gepaard gaat. Het zal in het licht van het opzichtig Amerikaans imperialisme van deze dagen, ook veel mensen, waaronder ik, sympathie doen verwekken voor de andere kant van het verhaal. Van beschavingen die niet zo zitten te wachten op een verhaal van buitenaf.