#Tegenwind

Er is enorme behoefte aan verzet tegen de negatieve ontwikkelingen, zo doen media de lieve kijkbuiskinderen in het noorden van Duitsland geloven. Een lokale radiozender heeft er een heus sleutelwoord voor uit de kast gehaald, namelijk #tegenwind (spreek uit als hasjtak gegenwind) om de blijkbaar enorme, negatieve stroom aan informatie tegen te gaan die het internet overspoeld. Komt deze onwenselijke woordenstroom van de overheid, de kerk, het grootkapitaal of de staat-in-de-staat? Nee, het is afkomstig van gewone mensen, inwoners van het land, die zich ongewoon en onplezierig uiten.

Wat zeggen deze gewone mensen dan zoal? Houdt u hart goed en stevig vast, het gaat volgens de radiozender om ‘pesten, rechtse verhalen, samenzweringstheorieën en nepnieuws’. Dat lijkt op het eerste gezicht nou niet echt een taak voor journalisten om zich druk om te maken, al is het maar omdat gewone mensen inderdaad niet altijd even goed geinformeerd zijn en er te pas en te onpas dingen uitflappen. (vroeger in de kroeg, nu op hun facebook-plek.) Maar journalisten hebben ook in de liberale BRD een primaire taak, een eerste houding, een dam moeten opwerpen tegen het kwaad, voordat ze aan hun inhoudelijke werk mogen beginnen. Dat is zo de verklaring voor dergelijke projecten en bijhorend geluid.

Het noorden van Duitsland is nog altijd diep doordrongen van het puritieinse denken, vroeger verspreidt via de mores door de evangelische kerk en nu handig overgenomen door het liberalisme met haar eigen en eigentijdse geboden. Herkenbaar wellicht voor wie in Nederland die ingevallen, calvinistenkoppen voorbij ziet komen op de praatprogramma’s, de kwebbelend en kwijlend allerlei dogma’s opsommen, die nooit iets meer betekenen dan het meedoen met het laatste modeverschijnsel. Die nooit getuigen voor enige origineel inzicht, maar enkel het aflopen van de punten op het partijprogram van goed en deugdzaamheid.

In zo’n ons-kent-ons joernalistieke omgeving, gebied men te leven tussen de rammelende geldbuidels van de gegoede, hogere burgerij, daar komt dagelijks de prikkel naar je toe of je wel of niet genoeg doet. (god verhoede het laatste!) Dat klinkt op die radiozender dan zo; “Heb jij je innerlijke nazi al gevonden en zo ja, wat doe je ertegen?” Wie even ademhaalt kan de roep tot het zuiveren van maatschappijcritici horen, tussen de lijnen van de lege zinnen van deze extremistische kwebbelaars. Ze zitten helaas overal, zo in dit laat-kapitalistisch eindstadium, gewoon tijdloos te deugen en slijpen de messen voor dat het signaal komt dat er ietsje meer dan tegenwind nodig is.

Platteland Noord-Duitsland

Ergens op het platteland, te midden van bomen en lang uitgestrekte velden, in het Noorden van Duitsland. #waldgänger

Hanzestad Hamburg

Gelegen in het noorden van Duitsland, de Hanzestad Hamburg.

Satirische tekeningen in Ratzeburg

Midden op een eiland in de stad Ratzeburg zit naast een substantieel kerkgebouw een museum in een oud woonhuis, helemaal toegewijd aan één tekenaar. Het gaat om A. Paul Weber (1893-1980) die daar in de regio, het Noorden van Duitsland, jarenlang heeft gewerkt en gewoond. Het merendeel van zijn werk hangt daar, tekeningen en schilderijen, evenals materialen die hij gebruikte om dit te verwezenlijken. Vooral interessant bij deze materialen is de grote steencollectie die er nog altijd ligt en waarop de tekeningen staan. Hij maakte gebruik van deze en natuurlijk inkt om middels grafische techniek, te weten lithografie, in grotere getale zijn tekeningen te kunnen vermenigvuldigen.

Een van de tekenstijlen waarmee Weber zijn brood verdiende waren spotprenten met daarop dieren als waren het mensen en hun bezigheden. Volgens de begeleidende tekst in het museum is het zo dat ‘sinds de Griekse antieken kent men in de literatuur de kunstvorm van de fabel’. Dieren dragen voor eenieder herkenbare eigenschappen met zich mee zoals de listige vos en de domme ezel. Het is een manier om middels vervreemding wat afstand te scheppen en daarmee ongestraft mensen toe te spreken op hun gedragingen.

Er zijn daar nogal wat leuke spotprenten te bewonderen die zeker van alle tijden zijn. Zoals de ezel op de buhne in een geslepen kledij die een voordacht houdt omringt door honden en andere trouwe dieren. Een opzichtige verwijzing achter een van de tekeningen – en daarom niet minder goed – is de man die naarstig zoekt achter een doek met daarop de uitbeelding van moderne kunst; ‘zit daar nog wat achter?’.

Het geeft wel aan hoe scherp spotprenten kunnen zijn door in één afbeelding weer te geven hoe de situatie in elkaar steekt, waar anders een opstel nodig is om dit helder en klaar uit te leggen. Daarnaast telt het museum een aantal schilderijen die A. Paul Weber als hobby maakte, zijn volledige levensloop en vooral veel tekeningen. Aanrader.

2e Dietse Bazuin – Zwaneneditie

Mijn artikel; Vakwerk met toewijding

Sjors Remmerswaal, origineel stuk voor deze publicatie

Lees het tijdschrift HIER:

Dissidente politici beledigen, het moet gewoon

Democratie is natuurlijk wel leuk, maar toch niet zo leuk dat iedereen maar gewoon met een partijtje allerlei ideeën mag hebben, enige invloed krijgen is zeker uit den boze. Wat de door onze oligarchen gedreven officiële ideologie zo knap voor elkaar krijgt is niet zozeer de goedgeoliede propaganda die we dagelijks over ons heen gestort krijgen. (de vijand is degene die kritiek uit op de macht). Het is de druk op anderen in de nabije omgeving, die zich in de kijker willen spelen bij de machthebbers, door zo irrationeel als mogelijk te tieren en mieren om duidelijk te maken dat het hen echt menens is.

Een groep die hier het slachtoffer van is en met regelmaat wordt lastiggevallen, zijn dissidente politici, hoe onbelangrijk in aantal en invloed ze ook mogen zijn. Of ze nu communisten, socialisten, patriotten of nationalisten spelen, alternatieven of opvattingen die niet stroken met de liberale internationale moeten worden platgeslagen. De gedachte is dan ongeveer; waarom anderen ook maar een plekje toestaan aan de tafel met vetpotten, het zet wellicht de deur open naar nog veel meer onzalige situaties.

Het valt vandaag op in welke bochten allerhande figuren zich wringen om hun gal te spuien over de politicus die hem of haar niet bevalt. Rare psychologiseringen, roep om censuur, foutief citeren, kleineren en beledigen. Oh ja, en het fascisme is terug, of het communisme, of nieuwe versie van Hitler, Mao, Stalin en zo. Het gepronk van het liberalisme met de overwonnen vijanden is alleen niet genoeg, maar ze worden door nuttige idioten dagelijks met karkas en al over de publieke ruimte gesleurd.

We komen er vermoedelijk nooit van af. Althans niet zonder rigoureuze keuzes, omdat het leeuwendeel van die vetgemeste arrivisten niet anders kunnen dan volgzaam zijn. Een groot gemis – het had de schade kunnen beperken wellicht – is wel dat ze van geen aflaat weten en dus tot in de eeuwigheid omhoog blijven kijken, te zien of het allemaal wel goed zit. Het blijvend plezieren van de machthebbers, ten einde zondeval te voorkomen.

Caravaggio-Bernini in het Rijksmuseum

Het ontstaan van Barok in Rome‎.

Dietse Bazuin; voorstelling van bundel artikels

Mijn bijdrage; De molen als cultureel erfgoed
Sjors Remmerswaal – origineel gepubliceerd in Revolte, 2011

Lees het tijdschrift HIER

Twee mannen in een ambassade

Vandaag verscheen in de Duitse pers een oproep van een onderzoeksjournalist om meer aandacht te vragen voor het lot van de Australische journalist Julian Assange. Die zit inmiddels al weer ruim een jaar in een Britse gevangenis vast, hij werd in april van 2019 uit de ambassade van Ecuador gehaald – waar hij zeven jaar zat – door de politie van het Verenigd Koninkrijk en wacht hem mogelijk uitlevering naar de Verengde Staten van Amerika. Het behoeft weinig uitleg dat de arrestatie het gevolg is van het journalistieke arbeid van de man, drijvende kracht achter Wikileaks, waarbij achter aanklachten in diverse landen, het VK en Zweden, de machtige oorlogsmachine van de V.S.A schuilgaat.

Zijn nogal stevige arrestatie vanuit de Ambassade van Ecuador, deed mij denken aan een ander geval, dat ruim zestig jaar terug al weer plaatsvond. Namelijk van een andere dissident die in een Ambassade belandde, namelijk de roomskatholieke kardinaal József Mindszenty. (mijn leven 1974) Hij steunde het Hongaarse verzet van 1956 tegen de overheersing van de Sovjet-Unie en moest bij de inval in dat jaar halsoverkop vluchten en kwam in de Amerikaanse ambassade aan het Szabadságplein terecht. Daar zou hij maar liefst 15 jaar vastzitten, alvorens in 1971 – onder druk van het Vaticaan – hij uit het land kon emigreren.

Hoewel beide verschillende maatschappelijke rollen hadden, journalist en kardinaal, valt bij het verhaal van Assange de zichtbare contradictie op, een politiek systeem dat pretendeert alle ruimte te laten aan critici, maar in de praktijk, indien het nodig is, net zo makkelijk tot vervolging overgaat als de meer opzichtig autoritaire regimes. De Sovjet-Unie liet nooit enige twijfel bestaan aan haar afkeer van alle vormen van religie en probeerde actief de invloed die de kerk in de maatschappij had te bestrijden.

Net over de grens; Kleef

Net over de grens, ietwat voorbij Nijmegen, ligt Kleef.